Migjeni

Ishte një pasdite e qetë në dhomën tonë të leximit. Në qoshe, mami rrinte ulur pranë raftit të librave, duke prekur me kujdes faqet e një libri të vjetër, thuajse të harxhuar nga koha.
Kur më pa që e shihja e intriguar, më pyeti: - “E di, bijë, kush është Migjeni? Të tregoj një histori për të…” Fjalët e saj filluan të më çonin larg, në një rrugicë të ngushtë të Shkodrës…
Një burrë i ri, paksa i menduar, ecte ngadalë, me një fletore në dorë dhe sytë drejt qiellit,
sikur po kërkonte diçka… - "Ishte ai," - më tha mami, - "Migjeni, ai që nuk fliste për ëndrrat e largëta, por për dhimbjet e afërta të njeriut." E pyeta: - “Çfarë e bënte kaq të veçantë, ma?”
Ajo buzëqeshi lehtë: - “Ai nuk i fshehu kurrë të vërtetat e kohës. Shkroi për lypësin që ulej në qoshe, për vajzën e re që humbte rininë e saj në errësirën e mjerimit, për malësorin që përpiqej të mbijetonte mes varfërisë. Çdo fjalë e tij ishte një pasqyrë e dhimbjes që të gjithë shihnin, por pak kishin guximin ta përshkruanin.” Por, Migjeni nuk jetonte vetëm në hidhërimin e botës.
E imagjinova të ulur në një kafene të vogël, duke parë njerëzit dhe duke qeshur lehtë me absurditetin e jetës. - “A mendon se ai kishte shpresë?”, - e pyeta. Mami u mendua për pak…- “Shpresë? Po, ai kishte një shpresë të heshtur, të fshehur në çdo varg të tij, që bota do të bëhej më e mirë. E quante këtë një “dashuri tragjike” për vendin e tij, sepse e donte,
edhe pse ai vend i paraqiste ato pamje groteske që përmenda më lart.” Tani ndjeva sikur isha me të, duke e ndjekur nëpër rrugicat e qytetit të tij.
Çdo rrëfim i tij ishte një pikturë: kambanat e kishës që kumbonin në mëngjes, rrugicat me gurë, shtëpitë që mbanin brenda histori të pashkruara.
- "Po veten, a e tregoi ndonjëherë Migjeni në veprat e tij?", - e pyeta.
- “Në çdo poezi që ai shkroi,” - tha mami, - “ishte aty, një shpirt i ndjeshëm që luftonte me veten,
që donte të ngrihej mbi mjerimin e tij dhe të tjerëve.” Ndërsa mami mbaroi tregimin, kuptova se Migjeni nuk ishte vetëm një shkrimtar.
Ishte një zë që fliste për ata që nuk mundeshin,
një shpirt që luftonte për një botë më të drejtë, edhe pse koha e tij ishte e shkurtër.
Dhe ndërsa mendoja për të, pyetja e fundit që më vinte ndër mend ishte:
- “A mundemi ne sot të dëgjojmë atë që ai po përpiqej të thoshte?”…

Bora Deda, Esli Harremi

Ky stol, i projektuar nga Alba Canaj dhe imazhi i pikturuar nga Franko Dine, zgjedhur nga Iris Canaj, nën idenë e Eni Zeneli, dhe prekjen virtuale të këtij komunikimi nga Eno Goxha, vjen i frymëzuar nga poezia “Dy buzë”:

Një situacion letrar i dy nxënësve

Dy buzë

Dy buzë të kuqe,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën,
gëzimin ma fikën,
si fantazma hikën
ndër do bota të larta...
Dy buzë si tëpërgjakta,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën
në buzë kur mu njitën
andjet m'i trazuen,
zemrën ma tërbuen,
trurin ma helmuen
e në fund u mërguen...
Dy buzë të kuqe,
bukuri fatale,
të një gruaje stërzane
një pjsë zemre më nxorne,
një pranverë të tanë më morne
dhe gëzimin ma vodhne...
Ato dy buzë të kuqe
dhe dy lote të mija
qenë shenja të dhimbjes,
kur më vrau bukuria,
kur më zu dashunia
e më dogji rinia.

Migjeni nuk është vetëm ai shkrimtari i realitetit të dhimbshëm, ai gjithashtu ishte erotik në shkrimet e tij, sepse dashuria na bën të shohim, ashtu siç edhe na e humbet vigjilencën…

Po ndajmë me ty, Migjenin në një skenë teatri. Shihe në këtë stol apo diku tjetër…
https://www.youtube.com/watch?v=jpsKjtV1FaQ&t=1585s